Gepost op

Sonn Franken – 5/2/18

Na de lancering

De lancering was prachtig. Als je je eigen boek in je handen geduwd krijgt, is dat een geweldig gevoel. Al je emoties komen samen in dat ene moment. Al je schrijfmomenten, alle “reparaties” van spelling- en stijlfouten, de gekke gebruikte woordjes, de ontdekkingsreis naar een passende cover, de voorbereidingen voor die dag in de schouwburg; al die spanningen vallen van je af. Eindelijk is het boek daar, de rust valt over me heen.
Maar na een aantal keren wakker geworden te zijn, besef ik dat een schrijver veel meer te doen heeft. Ik organiseer een presentatie voor mijn achterban. Welke media zal ik aanschrijven? Wat voor programma zou passend zijn en welke personen kan ik erbij betrekken? Het blijkt het volgende avontuur. Want hoe blij ik ook ben dat ik een nieuwe pennenvrucht aan de wereld heb getoond, het is nu wel zaak om die wijde wereld te laten weten wie ik ben en waarom dit boek de moeite van het lezen waard is. Als schrijver wil ik immers dat mijn boek zoveel mogelijk gelezen wordt, dat ik zoveel mogelijk mensen bereik.
Mijn mailbox toont me heel duidelijk mijn volgende opdracht. Er is een signeersessie voor me geboekt. Ik laat ook deze datum niet louter afhangen van de inspanningen van mijn uitgever. Ik wil veel en meer en dus hijs ik me weer achter mijn toetsenbord en breng ik kond aan vriend, familie en persrelaties. Ook de sociale mediatrom roer ik met veel tamtam. Met foto’s van de evenementen, van mijn cover, ja zelfs foto’s van artikeltjes in de kranten, probeer ik mijn enthousiasme over te brengen op mijn potentiële lezers. En terwijl het schrijversvirus om mijn inzet roept voor het volgende “schrijfseltje”, vult mijn agenda zich met de volgende presentatie mogelijkheden. Een schrijver is nooit klaar.

Sonn Franken